Ζω και κατοικώ : Σε μια πόλη με ελάχιστο πράσινο και μισοτελειωμένα έργα.Μια πόλη με μύρια προβλήματα.
Μια πόλη χωρίς φαντασία με σχεδόν αδιάφορους για τα κοινά πολίτες.Μια πόλη καφετέρια.
Έχω τα μάτια και την ψυχή ανοιχτά.Έχω ακόμα λίγα όνειρα φυλαγμένα για να μην παραιτηθώ από τις αναζητήσεις μου.
Τα γύρω μέρη είναι πιό όμορφα.Εκεί περιπλανιέμαι.


Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

17 χρονών- 17 Νοέμβρη- 37 Χρόνια Μετά -Γαρύφαλλό μου



Εις μνημόσυνον ( (Άι, γαρούφαλλό μου) ) ΕΔΩ


.........Ποιος πονεί και ποιος το θέλει

του ανέμου οι Αρχαγγέλοι

του καπνού ‘ναι και τ’ ανέμου

δεν το βάσταξα ποτέ μου

Ανέμη να γυρίσει

παραμύθι ν’αρχινήσει

μαύρο κρασί να πιούμε

το φεγγάρι έχει μεθύσει

άι…γαρούφαλλό μου…

άι…γαρούφαλλό μου…

...................
Και ποιος θα σου κρατήσει

άσπρο στο χορό μαντήλι

μαγιάπριλο του κόσμου

πίκρα περπατάει στα χείλη

άι…γαρούφαλλό μου…

άι…γαρούφαλλό μου…

Στίχοι  Βαγγέλη Γκούφα
Μουσική Αργύρη Κουνάδη
 Ερμηνεία : Ελένη Βιτάλη (1973)

Πέρασαν 37 χρόνια..
 Εγώ 17 χρονών 
Πατέρα, με κρατούσες από το χέρι στη Στουρνάρη.
Με πήγες να δω, να μάθω, να μου εξηγήσεις.
Την επομένη κοπάνα από το σχολείο και ξανά εκεί.
'Ηξερες, όμως......
Πως περνούν τα πρόσωπα μπροστά μου αραδιασμένα;
Χορεύουν πάνω στα χρόνια.
Πως πέρασαν τόσα χρόνια;
'Εφυγαν οι ερπύστριες;
'Οχι.
Κάθε τόσο πέφτει και μια πύλη.
Πατέρα, πλησιάζουν  ξανά οι ερπύστριες.
Κράτα μου το χέρι, φοβάμαι...
 
Αι Γαρούφαλλό μου
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: