Ζω και κατοικώ : Σε μια πόλη με ελάχιστο πράσινο και μισοτελειωμένα έργα.Μια πόλη με μύρια προβλήματα.
Μια πόλη χωρίς φαντασία με σχεδόν αδιάφορους για τα κοινά πολίτες.Μια πόλη καφετέρια.
Έχω τα μάτια και την ψυχή ανοιχτά.Έχω ακόμα λίγα όνειρα φυλαγμένα για να μην παραιτηθώ από τις αναζητήσεις μου.
Τα γύρω μέρη είναι πιό όμορφα.Εκεί περιπλανιέμαι.


Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Ωσάν να χαιρετούσε με το βλέμμα

Διάλεξα αυτή τη φωτογραφία της λοξής ματιάς που παίζει λίγο με το ερωτηματικό.
'Ετοιμος  για ταξείδι.
Πιό κάτω ένα υπο-μειδίαμα. Σαν να σηκώνεται ψηλά, πρώτα η κεφαλή, μετά το σώμα.
'Ηταν ο Μανώλης Ρασούλης.Σώμα που έφυγε.Πνεύμα που έμεινε σαν δική μας συνείδηση.
Ακόμα και όσες φορές ασυνείδητα τραγουδήθηκε  και ο Κούδας και ο Βούδας του.
Γιατί λυπηθήκαμε;
'Ισως για το ρευστό  και τρεμάμενο έδαφος κάτω από τα πόδια μας.
'Ισως για την απώλεια στο ελληνικό τραγούδι. Ο Ρασούλης  του φόρεσε τα πιό συνειδητά του ρούχα.
Μαζί με το Νίκο Ξυδάκη και το Νίκο Παπάζογλου.
Ταπεινό σέβας καταθέτω στη μνήμη του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: