Νησί μοναχό πλεούμενο

                                      Πρίγκηπος, Βόσπορος  7/10/2015


Ταξίδεψα στις θάλασσες του Οκτώβρη
Στο γκρι, στο μπλέ και στο μαβί.
Ήμουν νησί στο Βόσπορο
Νησί μοναχό πλεούμενο.

Το μέτωπό μου
Πανί κεντημένο με σύννεφα
Τα μάτια μου
Πυρωμένα κύμματα

Χωρίς μνήμη...
Κάθε ταξίδι είναι επιστροφή
Στο νησί που είμαστε
Ναυαγοί των ονείρων μας.

Διάδρομοι

Χτίζονται ως πορεία νυκτός

Όταν κάτι έχει χαθεί από τα μάτια.

Διάδρομος η πορεία των δακτύλων

Πάνω στο δέρμα.

Ψηλαφούν την τελευταία δροσιά

Των λέξεων που έμειναν μετέωρες.

Διάδρομοι που ανοίγει κάθε χαρακιά

Από αναβολές και αντιστάσεις.

Διάδρομοι επί διαδρόμων

Οι αναμνήσεις των φιλιών

Που έγραφαν  τον έρωτα.

Διάδρομοι τα σύννεφα,

Τα όνειρα,

Η ηχώ από κάτι μακρινό.

Εκείνο που υπήρξε πολύ

Και τώρα τρέχει

Σε όλους τους διαδρόμους.

Ανίκητο

Σπαρακτικό

Υπάρχει.

Κόρινθος  των Θεοφανείων

Ιανουάριος 2015

Πήγαινε στο καλό !

Ήρθες , μπήκες με φόρα αλλά δεν θυμάμαι τι έκανες ακριβώς. Με βρήκες να διεκδικώ το δίκιο, την αξιοπρέπεια και να υπερασπιστώ την πορεία μιας ζωής. Να μην εγκαταλείπω τα όνειρά μου. Εκεί και ο χαμός. Οι απώλειες πάνω στη διεκδίκηση μιας ελευθερίας που μετράει όσο η ανάσα. Η ανάσα που πρέπει να γίνει μοναξιά για να μείνει όρθια.

Ύστερα  ακολούθησαν ατέρμονες σιωπές, λυγμοί και έσω σεισμοί. Αυτά που σε πάνε μακρινά ταξίδια μέσα σου.

Ταξίδεψαν οι μέρες χωρίς να μετράει ο χρόνος. Ο χρόνος έγινε εσωτερικός. Και ο κόσμος γύριζε με άλλο ρολόι.

Χειμώνας και άνοιξη πέρασαν  ανάμεσα στις σκέψεις των δέντρων και στα στενά περάσματα του ύπνου των φύλλων. Τα άνθη καθυστέρησαν για μια εποχή και είχε πια καλοκαιριάσει όταν τα ένοιωσα να σκεπάζουν τα χέρια μου.

Τι καλοκαίρι μου έφερες!

Μου έριξες πάνω μου όλο το φως των  αστεριών, όλα τα βαθιά σκοτάδια άδειασες από μέσα μου και τα πήρε η θάλασσα. Έχασα τα σκοτάδια μου και τα αναζητούσα μέχρι το χάραμα καθισμένη σ’ ένα βράχο κάτω από το βλέμμα του Ποσειδώνα. Δεν ξέρω πόσος χρόνος πέρασε, πόσες μέρες ήταν που περίμενα.

Ύστερα μου άδειασες ένα βουνό με λέξεις και εικόνες μακρινές, λέξεις που είχαν μείνει στη φυλακή των συρταριών για χρόνια, εικόνες σύμβολα που κατοικούσαν κάτω από τα σκοτάδια μου και σκόρπισαν παντού εκτός ελέγχου. Επέστρεψαν  στο όνειρό μου τα πρόσωπα που είχα αγαπήσει πολύ παιδί-έφηβη-γυναίκα και έχουν φύγει, ο ανείπωτος πόνος  όταν ξυπνούσα, ο χρόνος της προσμονής για να ξανάρθουν στο όνειρό μου….

Φθινοπώριασε, πήρα τις  μακρινές λέξεις, τις εικόνες, τις αγκαλιές του ονείρου και  τις έκανα αγάπη παραμυθένια, μια ιστορία να μοιράζομαι, ένα χάδι για τους ανθρώπους που αγαπώ, μια μεταμόρφωση απέναντι στην κάθε προσωπική τραγωδία. Με τόση ένταση όσο ο χωρισμός και ο έρωτας.

Αποχωρίστηκα τα σκοτάδια μου και πέρασα στον έρωτα ενός νέου ταξιδιού όπως με πάει το χέρι μου που γράφει.

Και αν δεν τα έφερες εσύ, 2014, όλα αυτά , αν δεν με ακούμπησες με το μαγικό σου ραβδί , αν τα φαντάστηκα, σου λέω πως τα έζησα στο έπακρο. Σε χρόνο μουσικό, σε χρόνο τάνγκο, σε χρόνο φλοίσβου, σε χρόνο ονείρου, εκτός πραγματικού χρόνου.

Αντίο λοιπόν,  σ΄ ευχαριστώ.

To ταξίδι

Τέλος χρόνου, τέλος του χρόνου δεν θυμάμαι πόσο παλιό και μακρινό είναι το ταξίδι εντός μου. Συνεχίζω να ταξιδεύω αλλάζοντας τρένα και σταθμούς, καταπίνοντας ανθρώπινα τοπία, αγγίζοντας οπτασίες της ερήμου, κρατώντας μια χούφτα χιόνι που λιώνει. Ταξιδεύω μέσα στη νύχτα περιμένοντας να χαράξει, γεμίζω φως και χρώματα τις τσέπες μου, τα δέντρα μου δείχνουν πόσο πολύτιμη είναι η σιωπή για την ουσία των πραγμάτων. Συντροφιά μου ό,τι μου έδωσε ζωή, οι στιγμές που ένοιωσα ελεύθερη, οι σκέψεις που συνάντησαν τις δικές μου και έγιναν ένα, τα δάχτυλα που χάιδεψαν τα μαλλιά μου και έμειναν κρεμασμένα εκεί, η αιωνιότητα που κλείνουν μέσα τους τα μάτια που σε αγκαλιάζουν για πάντα.

Σίγουρη πως το παντοτινό υπάρχει – αρχίζει από μια σπίθα που ρίχνει μέσα σου ξαφνικά μια τυχαία συνάντηση- συνεχίζω το μαγικό ταξίδι εντός  σαν  ευχή μιας καλής νεραΐδας.

Αυτής που μου έστειλε την πυξίδα για να ταξιδεύω….

Αυτής που μου έστειλε τους ανθρώπους της ζωής μου…. Αυτοί ξέρουν.

Καλές Ανθρώπινες Γιορτές

Δεν υπάρχει λόγος

Πάει καιρός που δεν θέλω να γράψω.....
Γιατί δεν ξέρω τι να γράψω και τι να κάψω...
Τι απ' ολα να περιγράψω και να διαγράψω;
Τελματώσαμε, αγαπητοί.
Το παλαίψαμε, ολίγοι, και ηττηθήκαμε από την ασημαντότητα.
Ας το παραδεχτούμε.
Μεγάλη αξία η ασημαντότητα.
Παλεύει με την οντότητα και κερδίζει στα σημεία.
Κερδίζει τις εντυπώσεις,  επίσης ανενόχλητη.
Πολλές ασημαντότητες μαζί κατακυριεύουν τον μικρό μας κόσμο.
Κυκλοφορούν,κραυγάζουν, χειρονομούν, διασκεδάζουν και πίνουν στην υγεία μας.
Δείτε τες.
Φουσκωμένες σαν παγώνια, πνιγμένες στο επίπλαστο.
Οι μέρες κυλούν σαν ιδρώτας στο μέτωπο.
Οι νύχτες έχουν τη μυρωδιά της καμμένης γης με πολλά θύματα.
Αναρίθμητοι οι έσω θάνατοι, πολλαπλές οι ήττες μας.
Χάθηκαν και αυτοί που κάποτε συμπορεύονταν μαζί μας.
Μπορεί και να μην συμπορεύτηκαν και απλά να το είχαμε φανταστεί.
Η ιστορία γράφεται ακόμα και κάτω από τα φύλλα του φθινόπωρου.
Έχουμε να διαλέξουμε - εξ ίσου ολίγοι- ανάμεσα στην ουσία και την απουσία.
Κατ'εμέ πρόκειται για την ίδια κατάσταση,
Η αναζήτηση της ουσίας των πραγμάτων επιβάλλει την απουσία και τη σιωπή.
Άλλωστε δεν υπάρχει λόγος να σκορπίζουμε στον άνεμο λόγια που μένουν μοναχά σαν δέντρα.
Δεν υπάρχει λόγος....

'Οπως κάθε Σεπτέμβρη.....

Κάθε Σεπτέμβρη, γενέθλιο μήνα μου, μετρώ τις στιγμές και τις ζωές μου, πριν τις σκεπάσουν τα φθινοπωρινά φύλλα.'Υστερα βρίσκουν το δρόμο τους στο σύμπαν.
Κάθε Σεπτέμβρη, ένας χρόνος ακόμα γράφει μέσα μου τα μυστικά του.
Μεγαλώνω κάθε Σεπτέμβρη, όπως ο ίσκιος των δέντρων.
Αυτός ο Σεπτέμβρης είναι διαφορετικός.
Ακίνητος όπως η μοβ γραμμή του ορίζοντα στο βάθος.
Σιωπηλός σαν τα βαθιά νερά των δακρύων
Το ακίνητο τοπίο του θα χωρέσει μυστικά, αναμνήσεις, στιγμές...μια ζωή που ξεχύθηκε και σκόρπισε πάνω του.

Τοπίο Μυστικό του Αυγούστου

Ο Αύγουστος στα πρώτα χρόνια του βίου μου δεν ήταν μήνας διακοπών σε κάποιο ελληνικό νησί αλλά μήνας οικογενειακών περιπλανήσεων ανά την Ευρώπη.'Ηταν μήνας των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων της αλλλοδαπής, ξαφνικές μπόρες και μυρωδιά βρεγμένου χώματος,στενοί μεσαιωνικοί δρόμοι,θαμπά τζάμια απ'όπου σχεδίαζα το μέλλον.

Ύστερα ήρθαν οι πολλές θάλασσες, τα μεγάλα κύμματα,οι παρέες της μεταπολίτευσης, οι ατέρμονες συζητήσεις κάτω από τ'αστέρια, η πρόσκαιρη ανεμελιά της υπαίθριας ζωής στη Μάνη, ο επαναπροσδιορισμός της προσωπικής πορείας, τα φεγγάρια του Αυγούστου όπου συναντούσα το Μάνο Χατζιδάκι και τους ποιητές.

'Υστερα ο Αύγουστος φόρεσε μοναξιές από τα βράχια του Ηραίου της Περαίας Χώρας, πανσελήνους από το ναό της Αφροδίτης στον Ακροκόρινθο, δέος από τον 'Ολυμπο και το οροπέδιο των Μουσών.

Ήρεμα και γλυκά όπως πέφτει η νύχτα, ο Αύγουστος έγινε τοπίο εσωτερικό και αδιατάραχτο.

'Εχει το βάρος όλων των αναμνήσεων, τα ίχνη των ανθρώπων της ζωής μου και ένα λύχνο που οδηγεί σε άλλα μυστικά τοπία.Έχει πάντα τη φωνή του Νίκου Παπάζογλου από το ομώνυμο τραγούδι και  διάφανες σιωπές πολλαπλών εντάσεων.

Τον υποδέχομαι  εν εκστάσει με την ελπίδα ότι το πέρασμά του θα ανοίγει ένα νέο κύκλο αυτογνωσίας, ολοκλήρωσης και πορείας προς την ελευθερία.

Τον υποδέχομαι ευγνωμονώντας όσους δικούς μου ανθρώπους, ζώντες και τεθνεώτες, μοιράστηκαν τη μαγεία του μαζί μου ακουμπώντας τους ήχους της θάλασσας ή ακολουθώντας ένα μπουκέτο σύννεφα.

Καλό μήνα Αύγουστο!

H νύχτα των Μπαζωμάτων

Μου αρέσουν τα ήσυχα βράδια στην πόλη. Χτες ο αέρας κόπασε και η πόλη ντύθηκε τη νύχτα της σε μια γλυκιά ησυχία. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα αποζητώ να απολαύσω μια βόλτα με το ποδήλατο από τα Καλάμια έως τα Μπαζώματα του Αγίου Νικολάου.

Ακολουθώ τον αιγιαλό από τη Μ. Αλεξάνδρου και φτάνω στο σημείο κατασκευής της πολυπόθητης γέφυρας της Τριήρους. Το έργο έχει σταματήσει από τις εκλογές. Χώματα και σίδερα έχουν μείνει και ένας βούρκος στην εκβολή του Ξηριά.

Πιο πέρα ψηλαφώντας το μαύρο σκοτάδι βρίσκομαι μπροστά σε παλέτες με πλάκες πεζοδρόμησης αριστερά και χώματα πολλά χώματα στο τέρμα Κολιάτσου. Στο Κέντρο Νέων φρουρός ένα φως στο τόσο σκοτάδι. Σκέφτομαι : «Και εσένα Κέντρο Νέων σε έχουν βάλει στο μάτι. Τώρα που γείτονας κολλητός σου είναι ο Αναπληρωτής υπουργός ΠΕΚΑ, αχ μαύρο μου τι σε περιμένει!» Ο επιβλητικός οίκος Ταγαρά είναι και αυτός μπλοκαρισμένος από τα χώματα.

Στη γωνία ένα ζεύγος της ομάδας ΔΙΑΣ εξυπηρετεί ένα περιστατικό. Στρίβω στη Σισύφου και φτάνοντας στην Κύπρου αριστερά βλέπω μέσα στο μισοσκόταδο την πλουμιστή πεζοδρόμηση μέχρι τη θάλασσα.

Συνεχίζω περνώντας από την αγαπημένη γωνιά του Μπιστρό, βλέπω  και  άλλα άπειρα μπάζα στο κτίριο του Δέσποτα – και αυτό ανακαινισμένο, υπερυψωμένο αλλά σκοτεινό-

Φτάνω στο Λιμάνι. Ερημιά μεν, φώτα πολλά δε. Τρία ολόκληρα ιστιοπλοϊκά είναι αραγμένα  και αναρωτιέμαι αν έγινε η δέουσα τελετή υποδοχής.

Οι διαγραμμίσεις τέλειες, μάλλον υπάρχουν για τη στάθμευση λεωφορείων που θα παραλαμβάνουν τους χιλιάδες τουρίστες στο μέλλον. Καλό είναι να υπάρχουν από τώρα. Να, και ένας ερασιτέχνης ψαράς! Κανείς άλλος σε αυτό τον κατάφωτο χώρο. Α ναι, και λίγη έντονη οσμή από τη μονάδα επεξεργασίας του βιολογικού καθαρισμού. Δεν πειράζει, όταν φυσάει  δεν γίνεται αντιληπτή.

Με λούζουν τα φώτα. Ο Πήγασος μου φαίνεται πως έχει λίγο βαρύ κεφάλι από τις πολλές κοτσουλιές και για μια στιγμή νομίζω πως έτοιμος είναι να βουτήξει το κεφάλι του στο σιντριβάνι, που μόλις χτες γέμισε με νερό αλλά δεν λειτουργούν ακόμα οι πίδακές του. Σκέφτομαι και 26.000 ευρώ που έχουν δοθεί για τον καθαρισμό των αγαλμάτων αλλά ακόμα η εργασία δεν έχει γίνει.

.Ετοιμάζομαι να βουτήξω το δικό μου το κεφάλι στο νερό.. αλλά με σταματά η έκπληξη!!!!

Η παλιά κουρέλα

                                                                 Η καινούργια σημαία!!!!

Την είδα! Τη σημαία του δήμου Κορινθίων! Καινούργια, γυαλιστερή, τσαχπίνα στο αεράκι. Φαίνεται πως για να γίνει η νέα παραγγελία –δεν πιστεύω να θεωρείτε ακόμα πως υπήρχαν οι σημαίες που φέρεται ότι αγοράστηκαν- χρειάστηκε  το 15μερο.’Ετσι είναι αυτά τα δύσκολα, αργούν.

«Καλώς την και ας άργησε» μονολογώ χαρούμενη και λόγω της απτής επιβεβαίωσης ότι με διαβάζει το δημοτικό μέγαρο.

Συνεχίζω και παίρνω τον ποδηλατόδρομο. Άδειος από αυτοκίνητα από την πλευρά του Λαογραφικού Μουσείου αλλά επιμένουν 2-3 αυτοκίνητα να παρκάρουν πάνω του από τη μεριά του αλιευτικού καταφυγίου. Ακολουθώ το κίτρινο καναρινί και έχω την ευκαιρία να απολαύσω τη σιγαλιά, τις σκιές, τον μικρό αναστεναγμό της θάλασσας. Ακόμα 2-3 ερασιτέχνες ψαράδες, ένα ζευγάρι που μάλλον τσακώνεται  και ένα άλλο που φιλιέται με πάθος. Εικόνες της ζωής όλα.

Ο πάνω ποδηλατόδρομος μπαζωμάτων είναι βυθισμένος στο σκοτάδι και δεν το επιχειρώ να περάσω από εκεί. Όμως, αντιλαμβάνομαι κάποιες μικρές αστραπές στο σκοτάδι. Τσαφ και χάνεται η πρώτη. Τσαφ- τσαφ πάει και η δεύτερη. Πλησιάζω. Είναι ο φωτοβολταϊκός φωτισμός, που δεν ξέρω πόσες χιλιάδες ευρώ κόστισε αλλά δεν λειτουργεί. Μόνο σπασμούς κάνει. Προσπαθεί η λάμπα ν’ ανάψει αλλά δεν τα καταφέρνει. «Άντε, δώσε δύναμη» της λέει το διπλανό καχεκτικό πλατάνι «μην τα παρατάς, προσπάθησε». Προσπαθεί η καημένη, αλλά που. Αδύνατον. Δεν έχει πια δυνάμεις. Οι άλλες έχουν ήδη παραδώσει το πνεύμα.  Οι φήμες λένε πως είναι εργολαβία του αρκαδοπρόεδρου και υπεργολαβία αδελφών εξ Εξαμιλίων, αλλά δεν γνωρίζω πολλές λεπτομέρειες. Όπως και να είναι πρέπει να επισκευαστούν και να φωτίζουν το χώρο.

Μετά την ασθενή λάμπα προχωρώ να χαιρετίσω τον Ποσειδώνα και τη μοναξιά του. Απαξιεί ακόμα και να μου ρίξει μια ματιά. Είναι θυμωμένος ο Ποσειδώνας γιατί του ξερίζωσαν τους ξερούς περουβιανούς πρίνους – θυμάστε ολόκληρη συνέντευξη είχε δώσει ο κ. Ντιγκιρλάκης για το ιδανικόν της επιλογής του-. Με τους πρίνους ο Ποσειδώνας, έλεγε και μια κουβέντα. «Τώρα μοναξιά τα βράδια», αναστέναξε.

Ομολογώ ότι στεναχωρήθηκα για τον καημένο. Του είπα να κάνει υπομονή διότι σε βάθος χρόνου θα έρθουν τουλάχιστον να τον πλύνουν και να τον καθαρίσουν. Εντολή και απόφαση δημάρχου γαρ.

Στο γυρισμό τα ζευγάρια  δεν είχαν ολοκληρώσει ούτε τον τσακωμό ούτε τα φιλιά, είχαν προστεθεί και υπαίθρια κρεβάτια και ένα αγροτικό, τα ψάρια δεν τσίμπησαν το δόλωμα, ο παραγωγός με τα πεπόνια τα αποθήκευε με υπομονή στο αγροτικό του, τα καφενεία όλα κλειστά, ο Πήγασος σκεφτόταν ακόμα να βουτήξει ή να πετάξει στον ουρανό.

Κάθισα στο ψηφιδωτό παγκάκι δωρεά της Φρόσως Χαστούπη και συμμαθήτριάς μου. Όμορφο συναίσθημα. Το κρύο ψηφιδωτό είχε μια θαλπωρή, σαν αγκαλιά. Την έφερα στο νου μου με χίλιες εικόνες από το σχολείο και μετά. Κάθε ψηφίδα είχε το άγγιγμά της. Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν όταν τους θυμούνται. Νομίζω πως κοιτούσαμε για μια στιγμή μαζί την καινούργια σημαία του δήμου και τογαζί σο σειρήτι της .

Σα να μου ψιθύρισε: «τόση χαμένη ενέργεια, για το αυτονόητο;»

«Ναι, κορίτσι μου, παλεύουμε για το αυτονόητο. Μέσα σε νύχτες των μπαζωμάτων»

Γύρισα   στο σπίτι κατά τις 2πμ.Με μια μικρή ικανοποίηση μέσα μου.

Ξάπλωσα  στο ντιβάνι μου κάτω από τ’ αστέρια και το χάδι από το ανεπαίσθητο αεράκι ήρθε σαν βάλσαμο.

Για την αποτύπωση του χρόνου της πόλης που κοιμάται και ξυπνά με σπασμούς και λυγμούς

Μάγια Φουριώτη

Ως ξεφτισμένο ρούχο......

 

 

Χρόνια ο εαυτός μου με σέρνει   ως ξεφτισμένο ρούχο στις ούγιες παρδαλών ονείρων.

Τόσα παρδαλά όνειρα έχουν τελειώσει στις ούγιες του ρούχου μου, του εαυτού μου.

Ούγιες στιβαρές και αδιαπέραστες, έννοιες βαριές όσο οι καστρόπορτες.

Είμαι εγώ, σκορπισμένη χίλια ξέφτια στον άνεμο για να φτάσω ως εκεί.

Μυαλό δεν έβαλα....

Ξαναγίνομαι  ρούχο απ'τα ξέφτια, σέρνομαι ξανά στις ούγιες παρδαλών ονείρων.

Οι ούγιες γράφουν και εγώ διαβάζω: ελευθερία, αξιοπρέπεια, διεκδίκηση, σεβασμός, αγάπη, ανιδιοτέλεια,δημοκρατία, ευθύνη, ελπίδα...

Για να φτάσω ξεφτίζω,αποσυντίθεμαι,αποδομούμαι.

Και πάντα επιλέγω τα ξέφτια μου από τον εξευτελισμό μου.

 

(Αμετανόητη λάτρης παρδαλών ονείρων) 

 

 

 

'Ολο το βιός....

 

Κόρινθος Ιούλης  2013

 

Όλο το βιός ένα στρώμα και λίγα ρούχα.

Σαν χαράξει σφηνώνονται σε μια γωνίτσα του δημόσιου κήπου.

Να μην φαίνονται.

Να μην φωνάζουν.

Ποιός είναι ο ιδιοκτήτης; Κανείς δεν ξέρει.

Το ημερολόγιο του γράφεται πάνω στα λίγα ρούχα.

Κόρινθος Ιούλης 2013.

Στα μέγαρα της εξουσίας, μιλάτε για έργα και χρήματα.

Πολλά χρήματα.

Στις ειδήσεις για ανάκαμψη και ανάπτυξη , για ομόλογα και μετοχές.

Στις δηλώσεις σας για νέες θέσεις εξουσίας.

Ύστερα εκτονώνετε τον άχαρο και ανούσιο βίο σας σε   επιδείξεις γκλαμουριάς.

Σαν πυροτέχνημα η ύπαρξή σας.

Μια στιγμή διαρκεί η λάμψη του.

Μετά χάνεται.

Το δικό σας σκοτάδι είναι πιο πηχτό απ' το δικό μας.

Γιατί εμείς, οι απέλπιδες,ακόμα ατενίζουμε ουρανό.

Ο μόνος θόλος που μας απέμεινε.

Να ξημερώσει φως, πολύ φως όταν φύγουν τα σκοτεινά σας αποτυπώματα.

Αυτά που βάζουν κάγκελα, φράχτες και παραπετάσματα στη σύντομη και ευάλωτη ύπαρξή μας.

 

 

Χρη σιγάν ή κρείσσονα σιγής λέγειν

 

 

Χρη σιγάν ή κρείσσονα σιγής λέγειν

Πυθαγόρας o Σάμιος, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

( πρέπει να σωπαίνεις ή να λες κάτι καλύτερο από τη σιωπή)

Πηγή : http://www.gnomikologikon.gr/catquotes.php?categ=1460#ixzz2OdCF1Qd0

Και ο Πλάτων συμπληρώνει:

Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την           πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου.
	|

Η νίκη επί των παθών μας συνιστά την πρώτη και ουσιαστικότερη νίκη μας.

«Ούτε γαρ ανταδικείν δει ούτε κακώς ποιείν ουδένα ανθρώπων ουδ αν οτιούν πάσχη υπ αυτών.»           Ούτε λοιπόν να αντιδικεί κανείς πρέπει ούτε να            κακοποιεί κανένα από τους ανθρώπους            οτιδήποτε κι αν παθαίνει από αυτούς.       «Η φιλανθρωπία είναι συνήθεια των ευγενέστερων και καλύτερων ανθρώπων.»     «Η πολιτική που είναι αληθινή τέχνη, δεν πρέπει να σκέπτεται το ατομικό συμφέρον, αλλά το κοινό, επειδή το κοινό συμφέρον ενώνει, ενώ το ατομικό διασπά τις πόλεις. Και στην πόλη και στο άτομο συμφέρει περισσότερο να θεσπιστεί το κοινό συμφέρον και όχι το ατομικό» «Άνθρωπος, παιδείας μέν ορθής τυχών, θειότατον ημερότατο ντε ζώον γίγνεσθαι φιλεί, μη επιμελώς δε ή μη καλώς τραφέν, αγριώτατον οπόσα φύει γη.»          Ο άνθρωπος,αν μέν διαπαιδαγωγηθεί ορθώς, αγαπά να γίνει το πιο ευγενικό και ήμερο πλάσμα, αν όμως δεν λάβει αρκετή και κατάλληλη μόρφωση, γίνεται το πιο άγριο ζώο της φύσεως.

Αφιερωμένο στους  πολιτικούς, αιρετούς και πάσης φύσης  εμφανιζόμενους και εξαφανιζόμενους στο οπτικό και ακουστικό μας πεδίο μέσω ΜΜΕ και όχι μόνον.
Αν διαβάζατε λίγο ίσως  να γινόσατε καλύτεροι άνθρωποι.

Μέρες  με φώτιση εύχομαι.


 

Ασμα ηρωϊκό και πένθιμο

Ασμα ηρωϊκό και πένθιμο για τον χαμένο... από effiepp

Οδυσσέας Ελύτης," Ασμα ηρωϊκό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας "
Μουσική: Νότης Μαυρουδής
Το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ
Όλα τα υπόλοιπα "τουρλού' των κατασκευασμένων επετειακών τελετών στερούνται ουσίας.
Η ποίηση του Ελύτη  υπερβαίνει τη μικρότητα των υποτελών ανθρωπιδίων της σήμερον και  θα ζει στο διηνεκές υψώνοντας σημαία εσωτερική αξιών και αρχών.
 

Οδός Οφειλέτου 4

'Ενα κομμάτι από τα "νόμιμα και ηθικά" της πόλης μας, στο επίπεδο του υπογείου του αυτοδιοικητικού βίου της, που βγαίνει στο σφυρί.Μυθικά τα ποσά, υπερμεγέθης και η πρόκληση.
Η σαθρότης του τραπεζικού συστήματος, τα κεφάλαια κίνησης που μετατρέπονται σε υπερπολυτελή αυτοκίνητα, κότερα, σινιέ αμφιέσεις.Οι κόποι της ζωής των άλλων που εξανεμίζονται.
Ο νεοπλουτισμός και το life style στιλπνές σαπουνόφουσκες.
'Οταν τα παραπάνω διεισδύουν στην αυτοδιοίκηση υπάρχει μείζον θέμα.
Ο πολιτικός και αυτοδιοικητικός βίος εκποιείται στην απέλπιδα προσπάθεια διάσωσης του φρούδου μεγαλείου.
Στις αποθήκες του η σήψη και η δυσωδία.
Οι χιλιάδες γομολάστιχες και τα διορθωτικά μελάνης των φουσκωμένων τιμολογίων δεν αρκούν για να εξαλλείψουν την ευθεία πορεία προς τον "ηθικό και νόμιμο" κατήφορο.
Και εσείς έχετε σιωπήσει, ω φρουροί του ήθους των απέναντι εδράνων του δημοτικού συμβουλίου.
Προτιμώ να μην σας ονομάζω.Να είστε για μένα ο ΚΑΝΕΙΣ.
Οδός Κερκύρας -Οφειλέτου 4 θυμάστε;
Μεγάλες προμήθειες γιατί μεγάλωσε η καμπούρα του  δήμου, θυμάστε;
Δεν πειράζει.....βοηθάτε στην ταχύτερη εξαθλίωση των συμπολιτών μας. 
Βοηθάτε να μην ανοίξει ποτέ το κοινωνικό παντοπωλείο, το κοινωνικό ιατρείο, το νηπιαγωγείο και ο παιδικός σταθμός που ορισμένοι γονείς και παιδιά έχουν ανάγκη.
Δεν νομίζετε πως ακριβοπληρώνουμε αυτό το "νέο ήθος";


YΓ.Για να διαβάσετε το περιεχόμενο της διακήρυξης αποθηκέυστε την εικόνα και ανοίξτε την με MO Picture Manager



 

Απαντήσεις της Πανσελήνου

 

 

Αφού οι άνθρωποι δεν μπορούν....αφού οι άνθρωποι είναι μόνο λόγια η αποψινή πανσέληνος, η δωρική Σελάνα, θα δώσει τις απαντήσεις.

Μόλις σουρούπωσε, βγήκε λαμπερή και σαν μεγάλο φανάρι ρίχνει το φως της πάνω μας.

Για λίγο διάστημα θα γίνουμε ασημένιοι, σαν κυλά πάνω μας το φως της.

Ας σταθούμε μπροστά της να ομολογήσουμε.

Πόση ευθύνη έχουμε για όσα συμβαίνουν γύρω μας τις τελευταίες μέρες;

Πόση ευθύνη έχουμε για τους ανεύθυνους πολιτικούς μας, για τους επικίνδυνους διοικούντες, για το χάλι μας, για την απαξίωσή μας;

Τι κοινωνία  υποκριτών είμαστε;

Η Σελάνα γνωρίζει.

Η κορινθιακή  κοινωνία απόψε θα ξαπλώσει  στις σιωπές της θέλοντας να ξεχάσει τις χαρακιές.

Σ'ένα μπαράκι, σε μια αμμουδιά, σε κάποιο εστιατόριο "παρά θιν' αλός".

Θα θαυμάζει το φεγγάρι και θα σιωπά, πίνοντας γουλιά- γουλιά την υποκρισία της .

 

Στα μικρά μπαλκόνια της πόλης και στις κρυφές αυλές της θα βγουν σκιές ασημένιες.

Η  σκια του Αλί, του Αχμεντ, της Αϊσέ, της Τάνιας, της Φατίμα.

Στο στρατόπεδο μέσα από τα συρματοπλέγματα το φεγγάρι θα γλυστρίσει  να φωτίσει τα  στοιβαγμένα κορμιά των μεταναστών και θα κάνει τις σκιές των φρουρών τους πελώριες.

Στην άκρη θα λαμπιρίσουν τα πινάκια φακής.

 

Πέρα στους μπαξέδες της κορινθιακής υπαίθρου θα ξαπλώσουν να ονειρευτούν αθόρυβα οι κρυμένοι εργάτες των αφεντάδων.

Τα βαγόνια του σταθμού και οι ψυχές που κατοικούν εκεί θα γίνουν φανάρια 

Στα σφραγισμένα υπόγεια των κορινθιακών επιχειρήσεων κάποιες ανώνυμες ψυχές θα ψάχνουν μια χαραμάδα για να δουν το φεγγάρι.

'Αλλοι δεν θα προλάβουν...δεν θα βγούν..... γιατί φοβούνται τα μεγάλα κοντάρια και τις μαύρες συμμορίες.

 

Μέσα του ο καθένας κάτι θα ομολογήσει:

'Αλλος τον πόνο για μια χαμένη πατρίδα, άλλος αγάπη για φίλους και δικούς, άλλος θα κλάψει από μοναξιά και φόβο, άλλος θα μαλακώσει εκστατικός στην ομορφιά της.

Και εμείς, Κορίνθιοι; Τι θα ομολογήσουμε στη Σελάνα;

Και εσείς, Κορίνθιοι πολιτικοί και αυτοδιοικητικοί;

Ποίαν ομολογία έχετε για την αδημονούσα Σελάνα;

Πως θα της κρυφτείτε αφού φιλτράρει ακόμα και τα σωθικά σας;

'Εκαστος εξ υμών έχει δυό σκιές πίσω του,αυτές του διπλού εαυτού του.

Έκαστος εξ υμών αλλάζει μάσκες είτε ως κομπάρσος, είτε ως πρωταγωνιστής σε αυτό το θέατρο του παράλογου που στήσατε για τη χώρα και τον τόπο μας.

'Εκαστος εξ υμών φυλακίζεται στα μικρά του ιντερέσα και δεν διστάζει να μας πουλήσει αντί πινακίου φακής.

 

Η πληγή της φυλακής ψυχών που ανοίξατε δεν θα κλείσει.

Το τραύμα θα μείνει βαθύ και μη ιάσιμο όσο επιμένετε να θεατρινίζεστε, να σιωπάτε και να μην δράτε.

Μέσα στον ορυμαγδό των αντιφάσεών σας, όλοι συνέταιροι πλέον στο συντελεσθέν έγκλημα, θυμηθείτε πως η Σελήνη, η πόρτα της απόκρυφης φύσης σας, του φαντασιακού και του υποσυνείδητού σας, ξέρει να τιμωρεί μέσα στο χρόνο.

Γιατί μετά από σας, μικρές σκιές και κουκίδες, θυμηθείτε....

πάντα θα κάνει το σκοτεινό του κύκλο το φεγγάρι στη ροή του Σύμπαντος Κόσμου.

 

 

 

 

Ανά- στάση

Αν γίνεται να είμαστε ανθισμένοι αενάως

Αν γίνεται να ζούμε στο φώς και στα χρώματα

Σε μια ανάσταση και ανάταση διαρκή.

Σας το εύχομαι  αυτό το φωτεινό πρωϊνό

από το κηπάκι μου.

Καλήν Υγεία και Αγάπη να έχετε στη ζωή σας

Η βαλίτσα

Τελευταία μέρα του χρόνου.Ετοιμάζω τη βαλίτσα του να τον κατευοδώσω στο κατώφλι.

Το μυαλό γυρίζει πίσω στην αρχή του.

Τι να πρωτοθυμηθώ  από τα ''επιστρεφόμενα''  και να γεμίσω  τη βαλίτσα;

Τι να πρωτοθυμηθώ από αυτά που θέλω να στείλω σε αγύριστο ταξίδι στο σύμπαν;

Στρώνω στον πάτο τα ψέμματα των πολιτικών, των αιρετών και των πολιτικάντηδων.

Πάνω στα ψέμματα στρώνω τις υποσχέσεις που δόθηκαν  και δεν τηρήθηκαν ποτέ.

Πάνω στις υποσχέσεις τοποθετώ αυτούς τους ανεκδιήγητους τύπους που τις έδωσαν.

Πάνω στις φιγούρες τους  σειρά έχουν τα αποκόμματα των εφημερίδων που επιβεβαιώνουν.

Πάνω στα αποκόμματα των εφημερίδων μια μεγάλη συλλογή από φιλμάκια με τα ψεύτικα πρόσωπά τους.

Πάνω στα πρόσωπά τους απλώνω μαύρο, γκρι, καφετί και όλα τα καταθλιπτικά  χρώματα που μουτζούρωσαν τη ζωή μας. Δεν θέλω να βλέπω τα πονηρά μάτια τους.

Η βαλίτσα γεμίζει.

Δεν χωρούν  όλα τα ψέμματα, τα πρόσωπα, τα λόγια, τα μάτια, η μουντίλα και το σάπιο.

Η βαλίτσα ξεχειλίζει.

Πεισμώνω.

''Θα σε κλείσω, που θα μου πας;'' της λέω

Την κλείνω, επι τέλους.

Με μια κλωτσιά από το κατώφλι τη στέλνω σε τροχιά στο σύμπαν.

Πιό πεισματάρα από μένα αυτή μου αφήνει ολόγυρα  υπολείμματα.

Τα  ψέμματα που δε χώρεσαν στο φέτος, κάποιες μουτσούνες που θα μείνουν και για του χρόνου, και μια αλυσίδα υποσχέσεις για το απώτερο μέλλον.

Τα κοιτώ και τρομαζω.

Είναι ατέλειωτα, τελικά.

Το σύστημα αντιστέκεται σθεναρά  βουτηγμένο στη σαπίλα του.Δεν λέει να φύγει.

Αντιστέκομαι στη σαπίλα του με ό,τι  πιο ακριβό μου έδωσε η ζωή:

Φίλους και αγαπημένους μου ανθρώπους, συνείδηση,  φωνή και μνήμη.

Αντιστέκομαι με τις ιδέες που μαζί με πολλούς ομοίους μου εννοήσαμε τη ζωή, τις φιλοδοξίες και τους στόχους με τους οποίους ελπίζουμε η συνέχεια αυτής της ζωής να είναι αξιοπρεπής για όλους.

Από μακριά ακούω το κάλεσμα του Φερνάντο Πεσσόα

''Στων κόσμων τα γυρίσματα, γίνε  ένα σύννεφο λουλουδένιας σκόνης, που ένας άγνωστος άνεμος σηκώνει στον αέρα το δειλινό, μα ο λήθαργος της νύχτας που έρχεται, την αφήνει να πέσει κάτω ξανά, όπου βρει, άφαντη ανάμεσα στα άλλα πιο μεγάλα πράγματα''  (Το βιβλίο της Ανησυχίας)

Εύχομαι η νέα χρονιά να μας βρει αλληλέγγυους και μαχητικούς στις διεκδικήσεις μας. 

Ποτήριον

''Πικρόν το ποτήριον τούτο'':
 Να σείεται η χώρα σου, να πωλείται η πατρίδα σου, να διέπεται η πώληση της κυριαρχίας της από το αγγλικό δίκαιο.
Η γλώσσα σου αδύναμη μπροστά στη συντέλεια τούτη.
Κραυγές, σιωπές, οργή, αγανάκτηση.
Που είναι η δύναμή σου;
Αντέχει η ψυχή αυτή την Ελλάδα;
Αντέχεις;
Χώρα ηρώων, σου έλεγαν.
Χώρα πολιτισμού και ιδεών, σου μάθαιναν.
Τώρα βουλιάζει μέσα στα λάθη της, στα τηλεοπτικά της έκτροπα, στη διαπλοκή της, στους ανίκανους πατρόνους της, στη ματαιοδοξία των πολιτικών που γαλούχησε.
Υψώστε ποτήριον οίνου μεθυστικού ικετετεύοντας τους θεούς  της να την σκεπάσουν  με λήθη.
Όσο υπάρχει σακατεμένη, πονάει.
Όσο τρέφεται με σαπίλα, αναδίδει οσμές θανάτου.
Υψώστε ποτήριον οίνου μεθυστικού από τα σπλάχνα της.
Πιείτε.....
Λησμονήστε την....
Απάτριδες  και ελεύθεροι από τη φυλακή της.
Υψώστε ποτήριον οίνου ερυθρού εκ πολυτίμου κρυστάλλου ως προσήκει στην απωλεσθείσα αίγλη και τιμή της.

Είχα γράμμα... ''Περί αόρατου γεωγραφικού άτλαντα''

Κυρία Φουριώτη,

Διαβάσαμε τις αναρτήσεις σας, οι οποίες αφήνουν πολλά υπονοούμενα για «αόρατους άτλαντες», «ακριβoπληρωμένους» και για «συνηθισμένες εφαρμογές που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν» (κομίζει γλαύκα στην Αθήνα).

Επειδή είμαστε επώνυμοι και τυγχάνει να γνωριζόμαστε, θα μπορούσατε να επικοινωνήσετε μαζί μας, όπως απαιτεί άλλωστε η δημοσιογραφική δεοντολογία την οποία οφείλατε να τηρήσετε πριν προβείτε στις επισημάνσεις σας, για να σας λύσουμε όποιες απορίες τεχνικής φύσεως. Κάτι τέτοιο δε συνέβη ποτέ γι' αυτό σας πήραμε εμείς τηλέφωνο και σας εξηγήσαμε ότι θεωρούμε πως τα δημοσιεύματα σας μας θίγουν επαγγελματικά. Προθυμοποιηθήκαμε να έρθουμε να σας δούμε εμείς ώστε να σας δείξουμε από κοντά όλα όσα θέλετε για να σχηματίσετε πιο ολοκληρωμένη άποψη. Μας είπατε ότι, για να μην μας επιβαρύνετε θα έρθετε εσείς στο χώρο μας για να σας ενημερώσουμε. Επειδή οι μέρες περνούν, εσείς δεν ήρθατε, αλλά οι σκιές αφήνουν ίχνη, σας ζητάμε να δημοσιεύσετε το παρακάτω κείμενο:

«Η εφαρμογή του γεωγραφικού άτλαντα του νομού Κορινθίας βρίσκεται από την στιγμή που παραδόθηκε στην διεύθυνση www.korinthiamaps.gr . Η εφαρμογή δεν κομίζει γλαύκα στην Αθήνα γιατί είναι μοναδική στην Ελλάδα με τέτοιες δυνατότητες.

Παρόμοιες εφαρμογές είναι το GoogleMaps (www.googlemaps.com) και η πιλοτική εφαρμογή του Κτηματολογίου (http://gis.ktimanet.gr/wms/ktbasemap/default.aspx) αλλά με τα εξής μειονεκτήματα συγκριτικά με τη δική μας.

Το GoogleMaps διαθέτει δορυφορικές φωτογραφίες, κατά μέσο όρο, πρό 5 έτων. Η εφαρμογή της Περιφέρειας έχει φωτογραφίες του Δεκεμβρίου 2009. Η Google χρησιμοποιεί δορυφορικές φωτογραφίες, οι οποίες έχουν περιορισμό στην ανάλυση. Η εφαρμογή μας, για την ίδια κλίμακα χάρτη, χρησιμοποιεί αεροφωτογραφίες, με μεγαλύτερη ευκρίνεια από τις δορυφορικές. Στην Google, η βάση δεδομένων (π.χ. τα καταλύματα του νομού, δημόσιες υπηρεσίες, κ.α) δεν ανήκει στο χρήστη, ακόμα και αν ο ίδιος έχει προσθέσει την πληροφορία και φυσικά δεν μπορεί να προσαρμόσει τις πληροφορίες σύμφωνα με τις ανάγκες του, ούτε και να τις κατηγοριοποιήσει.

Στην Google δεν μπορεί να γίνει έλεγχος των πληροφοριών και άρα αποφυγή λαθών, υβριστικών σχολίων κ.λπ. Για να το θέσουμε διαφορετικά, ο καθένας βάζει ό,τι θέλει χωρίς κανένα έλεγχο. Στη συγκεκριμένη εφαρμογή, αφού η πληροφορία ελεγχθεί, μπορείς να δημιουργήσεις το δικό του μενού με ό,τι ενδιαφέρει εσένα π.χ. τα καταστήματα εστίασης. Έτσι ο χρήστης μπορεί να αναζητήσει από όποιο σημείο θελήσει και σε όση ακτίνα επιθυμεί (π.χ. εντός 500 μέτρων) ποιά καταστήματα εστίασης υπάρχουν. Η εφαρμογή θα του δείξει το πιο κοντινό κατάστημα, από το σημείο που έχει ξεκινήσει η αναζήτηση. Ακόμη υπάρχει επικαιροποιημένο οδικό δίκτυο που επίσης δεν διαθέτει η Google.

Σε ό,τι αφορά στην εφαρμογή του Κτηματολογίου: Το Κτηματολόγιο διαθέτει φωτογραφίες σχετικά υψηλής ανάλυσης μόνο στον αιγιαλό και τους μεγάλους οικισμούς, δηλαδή σε ένα μικρό ποσοστό της συνολικής έκτασης του νομού μας. Στην εφαρμογή μας υπάρχει όλος ο νομός σε υψηλή ανάλυση (2.500 km²).

Στην εφαρμογή του Κτηματολογίου ο χρήστης μπορεί απλά να μετρήσει μήκος ή εμβαδόν. Στην εφαρμογή μας με μια απλή εγγραφή μπορείς να κατεβάσεις τον χάρτη που σε ενδιαφέρει σε ορθοφωτοχάρτη, εντελώς δωρεάν. Ο ορθοφωτοχάρτης είναι εξαιρετικά απαραίτητος για τους μηχανικούς και τις οποιεσδήποτε τεχνικές υπηρεσίες για μετρήσεις υψηλής ακρίβειας, υπηρεσία την οποία οι πολίτες πληρώνουν στον τοπογράφο ή το μηχανικό. Τώρα κάτι τέτοιο παρέχεται δωρεάν. Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να συνεχίσω με τα πλεονεκτήματα της εφαρμογής γιατί θα κουράσω.

Σε ό,τι αφορά στη δική σας εγγραφή, την οποία κάνατε, ήταν ελλιπής. Γράψατε μόνον το όνομα σας χωρίς να προσδιορίσετε και να περιγράψετε κάποιο σημείο ενδιαφέροντος. Αν είχαν γραφτεί όλα τα απαιτούμενα στοιχεία, θα γινόταν έλεγχος από το διαχειριστή του συστήματος και η εγγραφή σας θα δημοσιευόταν. Θεωρούμε τη διαδικασία λογική. Όταν μιλάμε για μια κρατική εφαρμογή, είναι κατανοητό ότι προτού μια πληροφορία, που έχει σταλεί, δημοσιευτεί στο διαδίκτυο, απαιτείται έλεγχος. Σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε ο καθένας να προσθέσει ό,τι θέλει ή να παραπληροφορεί, αν αυτό που σημείωνε για πληροφορία, γινόταν αυτόματα αποδεκτό από το σύστημα.

Στη δική σας περίπτωση δεν συμπληρώθηκαν επαρκώς τα στοιχεία προκειμένου να ελεγχθεί η εγκυρότητα και το αντικείμενο της εγγραφής σας.

Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια εφαρμογή που έχει περιθώρια βελτίωσης, από τις παρατηρήσεις των χρηστών, όπως γίνεται συνήθως σε αυτού του είδους τις εφαρμογές».

Γιώργος Τερζής

__________________________________________________________________________________

Και απαντώ:

Αγαπητέ κύριε Τερζή,

Διευκρινίζω πως δεν είμαι δημοσιογράφος, μηχανικός ή ειδικός περί την πληροφορική για να τηρήσω την επαγγελματική δεοντολογία.  'Αρα αντιμετωπίζω τον 'Ατλαντα ως  μέσος απλός  πολίτης  διαθέτοντας κοινό νου . Για τον μέσο πολίτη λοιπόν, ο άτλαντας προς το παρόν δεν είναι εύχρηστος. 'Εκανα ελλιπή εγγραφή γιατί δεν καθοδηγήθηκα δεόντως. Ούτε πιστεύω πως κάθε ένας από εμάς θα πρέπει να περνά από σεμινάρια για να τον χρησιμοποιήσει, είτε επισκέπτεται το γραφείο σας είτε τον επισκέπτονται οι συνεργάτες σας - αφού  δημιουργήθηκε  για το ευρύ κοινό. Όπως και προφορικά σας εξήγησα , εσείς παραδώσατε ένα έργο ,και πολύ σωστά κάνατε, από εκεί και πέρα όμως επιτρέψτε μου να κρίνω τη λειτουργικότητά του προς το παρόν , να διερευνώ  που πηγαίνουν τα χρήματα που όλοι πληρώνουμε και να απαιτώ να αποδίδονται τά όποια έργα στους πολίτες προς χρήση και όχι  προς θέαση εκ του μακρόθεν. Εσείς ορθώς υπερασπίζεστε το έργο σας. Μήπως οι  εντολείς σας θα έπρεπε να κάνουν το ίδιο και να το υπερασπιθούν αποδίδοντάς το στο ευρύ κοινό; Απορία εκφράζω.

Εγώ σε εκείνους απευθύνομαι. Αυτοί με διοικούν και σχεδιάζουν πως θα ζήσω τα επόμενα χρόνια. 

Πέραν τούτου, δεν θα αθετήσω την υπόσχεσή μου να επισκεφθώ το γραφείο σας, απλά δώστε μου λίγο χρόνο.

Με τιμή

Τα ήσυχα βράδια και η σωτηρία της ψυχής

Στον Χαράλαμπο Κασίμη

Φίλε μου καλέ,

Ησύχασαν τα βράδια,μικρά τρένα με φωτάκια μαζεμένα τρυφερά περνούν πάνω στη θάλασσά μας.
Τα κοιτώ και δεν φοβάμαι ούτε το σκοτάδι ούτε τη θάλασσα.Συνηθίζω.
Κάποτε ονειρευτήκαμε  πως θα αλλάζαμε πολλά πράγματα.Αλλάξαμε μερικά και αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα.'Αλλος έβαλε πλάτη, άλλος καρδιά,άλλος ψυχή, κάποιος άλλος τραβούσε κουπί.
Μ ε κόντρα αέρα και βράχια σαν τέρατα παλαίψαμε.Ελαφριά σκαριά εμείς για τόσες φουρτούνες. βήμα- βήμα, το πάτημα του ενός πάνω στου άλλου.Η ευθύνη, η συνέπεια, οι μάχες γράφεις στη δήλώσή σου,το περιβάλλον, ο πολιτισμός, οι κοινότητες των πολιτών, η συμμετοχή, η αλληλεγγύη, η διαφάνεια, η ποιότητα. Ποιός μπορεί να το αμφισβητήσει;
Τα ταξίδια δεν τελειώνουν στην άκρη μιας καρέκλας, για όσους ξέρουν να ταξιδεύουν.Οι πόντοι είναι ανοιχτοί.
Συνταξιδέψαμε όλοι όμορφα στο όχημα ''Κίνηση'' γιατί παραμείναμε άνθρωποι των ανθρώπων.
'Ετσι θα συνεχίσουμε .Συνταξιδιώτες  του ονείρου για μια καλύτερη ζωή για όλους. Συνεπείς  με τις αρχές μας.
Σ'ευχαριστώ με δυό τραγούδια.
Σ'ευχαριστώ για το μέχρι τώρα κοινό μας ταξίδι.
Στην οικογένειά σου εύχομαι  πολλά ήσυχα βράδια με ολόφωτα τρένα  ελπίδας να περνούν......

Κάποτε...

Κάποτε σε  ναυάγια πνίγηκαν άνθρωποι.Δεν παραιτήθηκε κανείς.
Κάποτε σε μια αεροπορική τραγωδία, χάθηκαν ζωές.Δεν παραιτήθηκε κανείς.
Κάποτε Έλληνες στρατιώτες διαμελίστηκαν.Δεν παραιτήθηκε κανείς.
Κάποτε σε δρόμους καρμανιόλες, όπως η Κορίνθου- Πατρών χάθηκαν ζωές.Δεν παραιτήθηκε κανείς.
Κάποτε κάηκε η μισή Πελοπόννησος και όλη η Πάρνηθα. Δεν παραιτήθηκε κανείς.
Κάποτε έγινε μεγάλη απάτη στο Χρηματιστήριο. Δεν παραιτήθηκε κανείς.
Κάποτε ανακαλύφθηκαν τα σκάνδαλα της μονής Βατοπεδίου. Δεν παραιτήθηκε κανείς.
Κάποτε  δολοφονήθηκε  από αστυνομικούς ένα παιδί 16 ετών στο κέντρο της Αθήνας.
Δεν παραιτήθηκε κανείς.
Κάποτε μας είπαν πολλά ψέμματα, από παντού. Δεν παραιτήθηκε κανείς.
Πληθαίνουν τα ''κάποτε'' αλλά και τα ''τώρα'' που δεν παραιτήθηκε κανείς.
Δεν παραιτείται κανείς. Από την τελευταία κωμόπολη έως το άστυ.
 Αντιθέτως, διεκδικεί  θώκο, έδρα, καρέκλα.
Ανερυθρίαστα προκαλεί. Εσκεμμένα ξεχνά και πιστεύει πως ξεχνούν και οι πολίτες.
Η χώρα βρίσκεται σε αυτή την δεινή θέση διότι ουδέποτε αναλήφθηκαν ευθύνες και ουδέποτε΄υπεβλήθησαν παραιτήσεις.
Από τις αδέκαστες ΕΔΕ του δημοσίου τομέα έως τις Εξεταστικές Επιτροπές του Κοινοβουλίου.
Πέπλο μυστηρίου και συγνώμη καμία.'Επαρση και αλαζονεία.
Κάποτε θα έρθει ο καιρός.....
Ο ποιητής της Μαρίας Νεφέλης το έγραψε σε στίχο: ''Κάθε καιρός και η Ιερή του Εξέταση''
Το τυχάρπαστον πρέπει να εξαλειφθεί από το δημόσιο βίο.