To ταξίδι

Τέλος χρόνου, τέλος του χρόνου δεν θυμάμαι πόσο παλιό και μακρινό είναι το ταξίδι εντός μου. Συνεχίζω να ταξιδεύω αλλάζοντας τρένα και σταθμούς, καταπίνοντας ανθρώπινα τοπία, αγγίζοντας οπτασίες της ερήμου, κρατώντας μια χούφτα χιόνι που λιώνει. Ταξιδεύω μέσα στη νύχτα περιμένοντας να χαράξει, γεμίζω φως και χρώματα τις τσέπες μου, τα δέντρα μου δείχνουν πόσο πολύτιμη είναι η σιωπή για την ουσία των πραγμάτων. Συντροφιά μου ό,τι μου έδωσε ζωή, οι στιγμές που ένοιωσα ελεύθερη, οι σκέψεις που συνάντησαν τις δικές μου και έγιναν ένα, τα δάχτυλα που χάιδεψαν τα μαλλιά μου και έμειναν κρεμασμένα εκεί, η αιωνιότητα που κλείνουν μέσα τους τα μάτια που σε αγκαλιάζουν για πάντα.

Σίγουρη πως το παντοτινό υπάρχει – αρχίζει από μια σπίθα που ρίχνει μέσα σου ξαφνικά μια τυχαία συνάντηση- συνεχίζω το μαγικό ταξίδι εντός  σαν  ευχή μιας καλής νεραΐδας.

Αυτής που μου έστειλε την πυξίδα για να ταξιδεύω….

Αυτής που μου έστειλε τους ανθρώπους της ζωής μου…. Αυτοί ξέρουν.

Καλές Ανθρώπινες Γιορτές

Αν στη ζωή τα πάντα ρει...Γιώργο Δέδε

Χαριστήριο

Αν οι παραμυθίες διαχέονται και διαδίδονται ως αληθείς οι εικόνες δεν ακυρώνονται

ούτε προς την αλληγορική τους ανάγνωση.

Το χτύπημα της  λόγχης είναι κέντρο-αριστερό

Στο παραμύθι τούτο

Με δράκο........

                           'Η χωρίς δράκο........

 
                       ελπίζουμε η αλλαγή στα Πελοποννήσιακά πράγματα να είναι σαρωτική και σε όφελος
                       των πολιτών της νήσου του Πέλοπα.
                        Αγαπητέ φίλε Γιώργο, το μοντάζ έγινε για να σου ευχηθούμε για την ονομαστική σου
                       εορτή και για την υποψηφιότητά σου ως Περιφερειάρχης Πελοποννήσου.
                       Καλή δύναμη και καλούς αγώνες.
                       Οι φίλοι σου

                       

Έτσι τιμήσαμε τον ποιητή του Ταϋγετου

 

 

Μιά μέρα μοναδική αφιερωμένη από εμάς τους ορειβάτες στον Ταϋγετο και στον ποιητή του, το Νικηφόρο Βρεττάκο.Οι λέξεις του μοναδικές εικόνες της ομορφιάς του βουνού, οι εικόνες του βουνού έγιναν λέξεις του.Και το λευκό χαμόγελό του σκόρπισε παντού στο φως.
                                                           Ζητούμενο και ανάγκη :
                                η αγάπη
Αφιερωμένο στους φίλους μου συν-ορειβάτες που μοιράστηκαν τις ομορφιές των βουνών μαζί μου.

Οι δικοί μου φίλοι .....

Είναι καιρός να μιλήσω εκτενέστερα και για τους φίλους μου.Τους από χρόνια φίλους μου, τους φίλους της καρδιάς , αυτούς που μαζί κινήσαμε γη και ουρανό για να γίνει ο κόσμος καλύτερος, αυτούς που μαζί μοιραστήκαμε ομορφιές και κινδύνους, προβλήματα, χαρές και λύπες.
Οι φίλοι μου είναι σκόρπιοι  σε όλη τη γη, άλλοι είναι πολύ κοντά μου, άλλοι  φωλιασμένοι μόνο στην καρδιά μου.Τους μακρυνούς τους αγαπώ και ας μην τους συναντώ συχνά, μια ματιά και μια λέξη αρκούν, μια φωτογραφία που κοιτώ και τα κιτρινισμένα γράμματα που ξαναδιαβάζω.

Σήμερα θα μιλήσω- γιατί είμαι πολύ περήφανη- για τους φίλους μου που έστησαν το Σώμα Ελλήνων Σαμαρειτών-Τμήμα Κορίνθου και προσφέρουν, προσφέρουν, προσφέρουν.Είναι οι φίλοι μου από τον Ορειβατικό, οι σχοινοσύντροφοι και συνορειβάτες μου σε υπέροχες εξορμήσεις στα ελληνικά βουνά.Τα παιδιά μου τους αποκαλούν "η οικογένειά μας" και εγώ συμφωνώ απόλυτα.

Θεσμικά έπρεπε να πάρω συνέντευξη από τον υπεύθυνο του τμήματος τον κ. Γιάννη Κούστα και όχι από τους φίλους μου.Τον εκτιμώ ιδιαίτερα μέσα από προηγούμενη συνεργασία που είχαμε.

 

 

Στο δελτίο τύπου που απευθύνουν  σε  εσάς  αναφέρουν:

 

Είσαι  18 έως 45 ετών, απόφοιτος Β/Βάθμιας Εκπαίδευσης με  έντονη διάθεση Εθελοντικής Προσφοράς; Οι εγγραφές  για το Σώμα Εθελοντών Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Κορίνθου άρχισαν

 

Σκέψου

 

Εθελοντής ή Θεατής

Γίνε Εθελοντής

 

  Όταν ενταχθείς στο  Σώμα Εθελοντών Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών Ε.Ε.Σ. Κορίνθου θα γίνεις μέλος του Διεθνούς Κινήματος Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου. Θα γνωρίσεις ανθρώπους σαν και εσένα που νοιάζονται για τον συνάνθρωπο και θέλουν να  προσφέρουν εθελοντικά χωρίς διάκριση βοήθεια, σε  όσους έχουν ανάγκη.

 

Θα αποκτήσεις γνώσεις που θα  σου επιτρέπουν να παρέχεις με ασφάλεια πρώτες βοήθειες. Θα παρακολουθήσεις μία μοναδική εκπαίδευση αναγνωρισμένη τόσο από το Ελληνικό Κράτος, όσο και από  Διεθνώς Αναγνωρισμένους Φορείς με πιστοποιημένη εκπαίδευση κατά ISO 9001:2008.

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΡΥΘΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Περιφερειακό Τμήμα Κορίνθου

ΣΩΜΑ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΣΑΜΑΡΕΙΤΩΝ,

ΔΙΑΣΩΣΤΩΝ & ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΩΝ

Κύπρου 89  Τ.Κ. 201 00

Τηλ: 6944229905, Fax: 27410.249.98

www.samarites.gr, e-mail: korinthos@samarites.gr 

 

 

Η ανάρτηση είναι εξαιρετικά αφιερωμένη στη Βίδρα μου και στον Κωστή

 και σε όλα τα παιδιά του τμήματος που  αφιερώνουν το χρόνο τους για το συνάνθρωπο.

Παίρνω την άδεια να υπογράψω όπως αυτοί με αποκαλούν.

Μέ χίλια βουνά αγάπης

Κυρά-Μάγια

Δεν μου φτάνει μια μέρα....

Απεχθάνομαι τις Παγκόσμιες Ημέρες που αφορούν ανθρώπινες υπάρξεις.
Ημέρα της Γυναίκας σήμερα, όπως λένε.
Δεν τη γιορτάζω ούτε την εορτάζω.
Δεν την αποδέχομαι.
Τι να την κάνω μια μέρα;
Θα ήθελα στην καθημερινότητα να βιώνουμε το συναίσθημα της αποδοχής.
Στην εργασία, στο σπίτι, στις σχέσεις μας.
Μας κυβερνούν΄άνδρες και μας χαρίζουν μια μέρα εορτασμού.
Μας τυραννούν ταμπού και εγωιστικές πρακτικές που μας απαξιώνουν.
Θα ήθελα ως κοινωνία να αποδεχόμαστε το διαφορετικό και να μην το διαστρεβλώνουμε ως ίσο.
Το διαφορετικό παραμένει διαφορετικό δεν εξισώνεται με κάτι άλλο.
Η γυναίκα μητέρα, επαγγελματίας, νοικοκυρά, διανοούμενη, πολιτικός, φίλη,  συμβία,σύντροφος ή ερωμένη είναι πολύ περισσότερα πράγματα  από μια γιορτή άπαξ του έτους.
Τιμώ και θα τιμώ τους άρρενες που, έστω και κατά προσέγγιση, στη δική μου ζωή μου αποδέχτηκαν  αυτή τη διαφορετικότητα.
Με έκθεση εαυτού, με θάρρος και μετοίκηση του "εγώ" τους απέδειξαν ότι μπορούμε να πορευόμαστε μαζί.
Είναι μια μικρή κατάκτηση  εν τοις πράγμασι και όχι για τη θεωρία μιας Παγκόσμιας Ημέρας.
Η ανάρτηση- μαζί με τα κρίνα- αφιερώνεται σε αυτούς.

Η Βέσπα δεν έχει πιά οδηγό

                            Ο  Γιώργος Παπαγεωργίου και εγώ, οδός Κροκιδά, έτος 1961

Η φωτογραφία έχει κάνει αυτή τη στιγμή αιώνια.Μια τρυφερότητα στο διηνεκές.
Ο Γιώργος , ο μεγαλύτερος και μοναδικός εκ πατρός εξάδελφος, με ταξίδευε.
Πάνω σε μια βέσπα, στο ποδήλατο, στο παλιό Οπελ του θείου.
Μου χάρισε το πρώτο πάρτι της εφηβείας, την πρώτη έξοδο σε ντισκοτέκ και με έβαλε στον κόσμο των ''μεγαλύτερων'' τότε. Ζω και εργάζομαι στο δικό του σπίτι μαζί με πολλές τρυφερές φωτογραφίες και γλυκές αναμνήσεις. Δεν μαλώσαμε ποτέ.
Σήμερα, όταν χάραξε πέταξε για το πιο μεγάλο ταξίδι.
Κηδεύεται  σήμερα στις 6μμ στην Αγία Τριάδα, δήμου Μιδέας όπου και ζούσε εδώ και πολλά χρόνια.

Τα ήσυχα βράδια και η σωτηρία της ψυχής

Στον Χαράλαμπο Κασίμη

Φίλε μου καλέ,

Ησύχασαν τα βράδια,μικρά τρένα με φωτάκια μαζεμένα τρυφερά περνούν πάνω στη θάλασσά μας.
Τα κοιτώ και δεν φοβάμαι ούτε το σκοτάδι ούτε τη θάλασσα.Συνηθίζω.
Κάποτε ονειρευτήκαμε  πως θα αλλάζαμε πολλά πράγματα.Αλλάξαμε μερικά και αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα.'Αλλος έβαλε πλάτη, άλλος καρδιά,άλλος ψυχή, κάποιος άλλος τραβούσε κουπί.
Μ ε κόντρα αέρα και βράχια σαν τέρατα παλαίψαμε.Ελαφριά σκαριά εμείς για τόσες φουρτούνες. βήμα- βήμα, το πάτημα του ενός πάνω στου άλλου.Η ευθύνη, η συνέπεια, οι μάχες γράφεις στη δήλώσή σου,το περιβάλλον, ο πολιτισμός, οι κοινότητες των πολιτών, η συμμετοχή, η αλληλεγγύη, η διαφάνεια, η ποιότητα. Ποιός μπορεί να το αμφισβητήσει;
Τα ταξίδια δεν τελειώνουν στην άκρη μιας καρέκλας, για όσους ξέρουν να ταξιδεύουν.Οι πόντοι είναι ανοιχτοί.
Συνταξιδέψαμε όλοι όμορφα στο όχημα ''Κίνηση'' γιατί παραμείναμε άνθρωποι των ανθρώπων.
'Ετσι θα συνεχίσουμε .Συνταξιδιώτες  του ονείρου για μια καλύτερη ζωή για όλους. Συνεπείς  με τις αρχές μας.
Σ'ευχαριστώ με δυό τραγούδια.
Σ'ευχαριστώ για το μέχρι τώρα κοινό μας ταξίδι.
Στην οικογένειά σου εύχομαι  πολλά ήσυχα βράδια με ολόφωτα τρένα  ελπίδας να περνούν......

Το χωραφάκι του

Είναι φίλος, έτσι θεωρώ, έχουμε μοιραστεί σκέψεις και χρόνο, πλάκες και χιούμορ, καλημέρες και καφέδες.
Τις προάλλες μου ανακοίνωσε πως δεν θα με ψηφίσει γιατί είχε μια ''υποχρέωση''.Εκτίμησα την εντιμότητά του.
Δεν ρώτησα ποιά ήταν η υποχρέωση και προς ποιά κατεύθυνση.Δικαίωμά του να έχει υποχρεώσεις.
Σήμερα τον συνάντησα όπως κάθε μέρα στη γειτονιά.
Με ένα περίεργο χαμόγελο μου ανακοίνωσε- μετά τα συγχαρητήρια για την πρόοδο της Κίνησης Πολιτών- ότι η ''υποχρέωση'' ήταν η ασφαλτόστωση του χωματόδομου μπροστά από το εξοχικό του  στο χωραφάκι του στην Άνω  Ραχούλα της Κορίνθου, από το δήμαρχό μας φυσικά.
'''Ενα χιλιόμετρο άσφαλτο έστρωσε'' μου είπε με καμάρι.
Ναι φίλε μου,  σε καταλαβαίνω.
Με ένα χιλιόμετρο άσφαλτο εξαγοράζεις την ψήφο σου και των υπολοίπων μελών της οικογενείας σου.Αρκετά ακριβά, θα έλεγα.
Με πόσα  χιλιόμετρα άσφαλτο βγάζει κανείς δήμαρχο;
'Ετσι, αναρρωτιέμαι.
Βλέπεις δεν είχα κάτι ανάλογο να σου προσφέρω.
Μόνο το χρόνο μου και την προσοχή μου όταν μιλούσαμε.
Με πόσα χιλιόμετρα χρόνου άραγε θα είχα κάποια τύχη;
Αναρρωτιέμαι ξανά.
Και μην ξεχάσω...
Ο χρόνος που σου αφιερωνα τόσα χρόνια ήταν δικός μου.
Η άσφαλτος  του δημάρχου στο χωραφάκι σου δεν έγινε με έξοδα  από την τσέπη του. Ήταν με δικά σου και δικά μου λεφτά.
Αυτή είναι η διαφορά , φίλε μου.
Και το εννοώ, φίλε μου.
Να είσαι καλά και να προσέχεις τους Δαναούς.
Η ασφαλτόστρωση μπορεί να επεκταθεί και στη συνείδησή σου, την καρδιά και το μυαλό σου.

Θα μείνεις άγαλμα;

'Εχεις πρόσκληση.
Για να ακούσεις.
Για να αποφασίσεις.
Για να συμμετέχεις.
Για να δουλέψεις για το αύριο.
Για να χτίσεις.
Για να ανατρέψεις.
Για να μιλήσεις, επί τέλους.
Θα μείνεις άγαλμα;
Δεν θα πεις κάτι;
Δεν θα διεκδικήσεις;
Έτσι θα συνεχίσεις, θύμα των υποσχέσεων;
Δικαίωμά σου, βέβαια.

Η απάντηση σου θα δοθεί απόψε.Με παρουσία ή με απουσία
Στις 8:30μμ
Μιλάει ο φίλος μου  ο καρδιακός, ο Χαράλαμπος Κασίμης
Πετραδάκι ,πετραδάκι κτίσαμε  όλοι  εμείς  ό,τι ξέρεις να είναι η Κίνηση Πολιτών σήμερα.
Είναι το πιό μαλακό  μαξιλάρι που είχα στη ζωή μου  για ν'ακουμπήσω το κεφάλι μου  για να ξαποστάσω και να ονειρευτώ , να δράσω και να δημιουργήσω . Και πάλι εκεί πάνω  σε αυτό το μαξιλάρι θα κοιμάμαι όταν χρειαστεί να αποχωρήσω.

Θα μείνεις άγαλμα;

Μάγια Φουριώτη
Υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος
με την Κίνηση Πολιτών

Στα χαρτιά και στην καρδιά

                                       Ο φίλος μου κατοικεί στον κήπο της Αφροδίτης μας

                                       στην Εθνικής Αντίστασης.

Σήμερα επισήμως εορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων.Κάθε 4 Οκτώβρη.

Εορτάζεται στα χαρτιά, στα περιοδικά, στις οθόνες.

Η προσπάθεια μερικών εξαιρετικών ανθρώπων να περισώσουν, να προστατέψουν και να διαδώσουν ότι η ζωή των ζώων είναι σημαντική  σαν κομμάτι του κόσμου μας γίνεται ντοκυμαντέρ, απολαμβάνει του θαυμασμού μας και τέλος. Οι επιστημονικές έρευνες μας αποδεικνύουν την υψηλή νοημοσύνη των ζώων  και η καταγραφή της ζωής  τους δεν διαφέρει  πολύ από τη δική μας οργανωμένη κοινωνία.

Αγέλες, κοπάδια, σμήνη . Το ίδιο και σε εμάς. Ομάδες,οπαδοί,παρέες.

Ο κατάλογος των ομοιοτήτων δεν εξαντλείται σε λίγες γραμμές.

Από χρόνια παρακολουθώ τα ζώα που πάντα είχα  στο σπίτι μου και τους  αδέσποτους  φίλους μου στο δρόμο.

Τα συναισθήματά τους, τη μεταξύ τους συμπεριφορά, τις αντιδράσεις τους.

Θεωρώ τον εαυτό μου άνθρωπο ευτυχισμένο που έχω ζήσει με τα ζωντανούλια μου.

'Οχι γιατί  είμαι κατά κάποιο τρόπο η αφεντικίνα τους αλλά γιατί εξ αιτίας τους ανέπτυξα ιδιαίτερο κώδικα επικοινωνίας  μαζί τους.

'Οχι τόσο για τη συντροφιά, όσο για την αλυσίδα που δένει τις ζωές μας, για την έννοια που έχω.

Τα ζωντανούλια μου θα είχαν πεθάνει στους δρόμους.

Τα μάζεψα  όταν τα είχαν εγκαταλείψει  μωράκια ολίγων ημερών. Από τότε που θυμάμαι να αγαπώ τα ζώα υπήρχαν αδέσποτα σκυλάκια.

Οι άνθρωποι της διπλανής μου πόρτας, της άλλης γειτονιάς το έκαναν.

Σήμερα 2010, η κατάσταση επιδεινώνεται.

Στην Κόρινθο δεν ξέρεις ποιο να πρωτοφροντίσεις.

Υπάρχουν καλοί φίλοι  που  κάνουν ότι μπρορούν.

Δεν αρκεί αυτό.

Η πολιτεία έφτιαξε νόμους και για μας και για την προστασία των ανυπεράσπιστων  ζώων.

'Ενας κύριος τις προάλες έσερνε πίσω από το αμάξι του  στο κέντρο της Κορίνθου τα δυό του σκυλιά για να πεθάνουν.

Τι σόι άνθρωπος ήταν;

Πόσο καλύτερος ήταν από το  φίλο μου στη  φωτογραφία;

Αυτός ο φίλος μου είναι κουτσός χτυπημένος από κάποιον οδηγό.

Σέρνει την περηφάνεια του και ποζάρει καμαρωτός πλάι στα νερά του Πήγασου

Επ' ευκαιρία θα ήθελα να παρακαλέσω τη δημοτική αρχή να σοβαρευτεί και να μας καλέσει να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε.Χωρίς μιζέριες και επιφυλακτικότητες μην της πάρουμε τη  δόξα.

Μαζί με  φίλους δουλεύουμε για να βοηθήσουμε. Και έχουμε  τον τρόπο.

Η κουβέντα είναι μεγάλη και πρέπει να γίνει με την κοινωνία.

Την κοινωνία που θα πρέπει να διαλέξει την αρμονία και το '΄νοιάζομαι''

Εμένα μου ομορφαίνει τη ζωή μου, το ξύσιμο στην πόρτα για να να ξυπνάω το πρωί χωρίς ξυπνητήρι, το χαρούμενο γαύγισμα υποδοχής και  τα άλματα στον αέρα όταν έχω λείψει, το  χνουδωτό κεφάλι που γέρνει τρυφερά για ένα χάδι.

Ένα δεν αντέχω: τα μάτια των αδέσποτων φίλων μου.

Γιατί όταν με κοιτούν με πονούν σα μαχαίρια κοφτερά.

Και δεν μπορώ να κάνω σχεδόν τίποτα για να  αλλάξουν βλέμμα.

Γι'αυτό σας λέω  ελάτε.........

Σκυλιά μοναχά είμαστε όλοι... γιατί να το κρύβουμε; 

Μάγια Φουριώτη

                                                                               

Γιατί θα συμμετέχω

Γιατί σε όλη μου τη ζωή είχα κατοικίδια ζώα στο σπίτι και έχω ακόμα.

Γιατί έμαθα πολλά από τη συμβίωση μαζί τους.

Γιατί είναι ανυπεράσπιστα απέναντι στην αγριότητα των δίποδων ζώων.

Γιατί δεν ευθύνονται  που τα παρατούν στους δρόμους οι ασυνείδητοι ιδιοκτήτες τους όταν βαρεθούν.

Γιατί  εναντιώνομαι στο ''δίκιο'' των ισχυρών μεγαλόσωμων ανθρώπων που θέλουν  όλο το βασίλειο δικό τους. Γιατί δεν ανέχομαι να τα δηλητηριάζουν

Γιατί  τη Φαίδρα μου την παρέλαβα από κάποιον  γείτονα που δεν την ήθελε πιά και την έδεσε έξω από την πόρτα μου, 4 μηνών κουτάβι μαζί με το βιβλιάριό της. Γεννήθηκε την ίδια μέρα που πέθανε η  καλή μου Λάϊκα.

Γιατί ο Ερμής μου- το κουτάβι που μάζεψα δηλητηριασμένο από το δρόμο και του πρόσφερα βοήθεια ενώ χαροπάλευε-  δεν αποδείχτηκε ποτέ  αχάριστος σε αντίθεση με πολλά δίποδα.

Γιατί μας χάρισε 4 όμορφα κουτάβια.

Χάρισα τα 2 από αυτά σε φίλους μου και ζουν ευτυχισμένα στα σπίτια τους.

Γιατί τα 5 εν ζωή  σκυλιά μου ο Μπίλ, ο Ερμής, ο Ορφέας, η Μυρτώ και η Φαίδρα  αποτελούν κομμάτι τις ζωής μου  και μιά έννοια καθημερινή που δεν αποιούμαι.

Γιατί  το πέρασμα όλων των τρυφερών αυτών υπάρξεων από τη ζωή μου δεν ήταν κάτι ασήμαντο.

Γιατί αυτά που έφυγαν  μου λείπουν και δεν τα έχω ξεχάσει.

Γιατί για να αναπληρώσω το κενό  που αφήνουν φεύγοντας θα έχω πάντα άλλα ζώα στο σπίτι.

Γιατί  εν τέλει  στο σπίτι μας και στη μεγάλη οικογένεια μας έτσι μάθαμε να ζούμε. 

'Ετσι έχουμε αποφασίσει.

Να ζούμε μαζί.

Η Μυρτώ και η Φαίδρα (Η Μυρτώ είναι κόρη του Ερμή και της Φαίδρας)