Ζω και κατοικώ : Σε μια πόλη με ελάχιστο πράσινο και μισοτελειωμένα έργα.Μια πόλη με μύρια προβλήματα.
Μια πόλη χωρίς φαντασία με σχεδόν αδιάφορους για τα κοινά πολίτες.Μια πόλη καφετέρια.
Έχω τα μάτια και την ψυχή ανοιχτά.Έχω ακόμα λίγα όνειρα φυλαγμένα για να μην παραιτηθώ από τις αναζητήσεις μου.
Τα γύρω μέρη είναι πιό όμορφα.Εκεί περιπλανιέμαι.


Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Τα καλά παιδιά

 
 
Τα καλά παιδιά είναι όντως παιδιά μάλαμα.'Εμαθαν από την οικογένεια να είναι καθώς πρέπει.
Να  είναι ευγενικά, να μιλούν με το "σεις και με το σας", να είναι κόσμια, να μην διαπληκτίζονται, να μην εκνευρίζονται, να μην κάνουν ρήξεις.
'Εμαθαν πιο πολύ να νοιάζονται για τη γνώμη των που έχουν οι απέξω και ας τρώνε τις σάρκες τους στο σκοτάδι.Έμαθαν να σέβονται την κοινωνία, τους θεσμούς, τη δημοκρατία.
Έχουν κουλτούρα, επίπεδο κάτω του οποίου αρνούνται να πέσουν, έχουν ήθος, έχουν ποιότητα, έχουν στυλ, έχουν γνώσεις.
Τα καλά παιδιά συζητούν, ανταλλλάσουν απόψεις, οραματίζονται ιδανικές κοινωνίες και κόσμους αγγελικά πλασμένους.
Τα καλά παιδιά δεν ξεπέφτουν, δεν ξεφεύγουν.
'Οταν τα προσβάλουν, όταν τα θίγουν είναι υπεράνω.
Για ένα "κούτελο" ζουν άλλωστε.
Είναι καλά βολεμένα στο μικρόκοσμο των καλόπαιδων.
Κοιτάζονται αναμεταξύ τους και αλληλοεπιβεβαιώνονται. 
Και νοιώθουν ιδαίτερα ξεχωριστά.
Τα καλά παιδιά σπανίως παίρνουν αποφάσεις.
Και αν πάρουν, οι αποφάσεις είναι έτσι διατυπωμένες ώστε να δέχονται πολλές ερμηνείες.
Για να είναι όλοι ευχαριστημένοι.
Άλλωστε σπάνια χρειάζεται να πάρουν αποφάσεις.
Τις παίρνουν άλλοι για κείνα.
Γιατί τα καλά παιδιά φοβούνται.
Φοβούνται μήπως διαραγεί η ηρεμία,μήπως διαταραχτούν οι ισορροπίες, μήπως θιγούν πρόσωπα,
μήπως τα κακοχαρακτηρίσουν και τους αφαιρεθεί ο τίτλος του καλού παιδιού που με τόσο κόπο κατέκτησαν μέσα από προσωπικές αγωνίες και πάλη με τον ίδιο τους τον εαυτό.
Γιαυτό το λόγο τα καλά παιδιά ζουν εκτός τόπου και χρόνου.
Δεν αντέχουν τον πραγματικό χρόνο,δεν αντέχουν τον υπαρκτό χώρο της κοινωνικής διαπάλης, της ασχήμιας του καθημερινού βίου και του αδιέξοδου μέλλοντος.
Κλείνουν μάτια και αυτιά, καταπιέζουν τις κραυγές, σφραγίζουν το στόμα και σέρνουν το σώμα.
Ίσως κρυφά αφήνουν το σκοτάδι να ρουφήξει τα δάκρυα που χύνουν, ίσως κλαίνε γοερά σε μια ερημιά, ίσως βασανίζονται από τη δική τους εικόνα που  εσαεί αποφάσισαν να φορούν για τους απέξω.
Τα καλά παιδιά κινδυνεύουν αλλά δεν διακινδυνεύουν.
Ο κίνδυνος ολοένα μεγαλώνει.
Έξω η κοινωνία είναι γεμάτη πληγές.
Τα καλά παιδιά  σιωπούν.
Έξω το σύστημα στήνει φυλακές.
Τα καλά παιδιά δεν αντιδρούν.
Έξω  ξεχειλίζει ο πόνος και τα ουρλιαχτά.
Τα καλά παιδιά δεν ακούν.
Έξω  η εξουσία διαφθείρει, διαπομπεύει, δυναστεύει.
Τα καλά παιδιά δεν βλέπουν.
Έξω υπάρχει μια ευθύνη για κάθε καλό παιδί......
Κάθε καλό παιδί διαλέγει το θάνατο παρά να την αναλάβει.
Ενταφιάζεται με τον παντοτεινό τίτλο "Καλό παιδί"
 
Στους συντρόφους και φίλους μου
(Αντί ουρλιαχτού)
 
 

2 σχόλια:

V είπε...

"Εάν κατέστησες εαυτόν σκώληκα δεν δικαιούσαι να διαμαρτύρεσαι όταν σε καταπατούν."
Νίτσε

"καιρός να κλάψεις και να πονέσεις,
καιρός να δεις"
Μίκης Θεοδωράκης

ΜΙΧΑΛΗΣ ΖΩΓΚΟΣ είπε...

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!! Ξεχειλίζει ευαισθησία!Προσφέρει απλόχερα ΝΟΗΜΑ!!!