Ζω και κατοικώ : Σε μια πόλη με ελάχιστο πράσινο και μισοτελειωμένα έργα.Μια πόλη με μύρια προβλήματα.
Μια πόλη χωρίς φαντασία με σχεδόν αδιάφορους για τα κοινά πολίτες.Μια πόλη καφετέρια.
Έχω τα μάτια και την ψυχή ανοιχτά.Έχω ακόμα λίγα όνειρα φυλαγμένα για να μην παραιτηθώ από τις αναζητήσεις μου.
Τα γύρω μέρη είναι πιό όμορφα.Εκεί περιπλανιέμαι.


Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

Ως ξεφτισμένο ρούχο......

 
 
Χρόνια ο εαυτός μου με σέρνει   ως ξεφτισμένο ρούχο στις ούγιες παρδαλών ονείρων.
Τόσα παρδαλά όνειρα έχουν τελειώσει στις ούγιες του ρούχου μου, του εαυτού μου.
Ούγιες στιβαρές και αδιαπέραστες, έννοιες βαριές όσο οι καστρόπορτες.
Είμαι εγώ, σκορπισμένη χίλια ξέφτια στον άνεμο για να φτάσω ως εκεί.
Μυαλό δεν έβαλα....
Ξαναγίνομαι  ρούχο απ'τα ξέφτια, σέρνομαι ξανά στις ούγιες παρδαλών ονείρων.
Οι ούγιες γράφουν και εγώ διαβάζω: ελευθερία, αξιοπρέπεια, διεκδίκηση, σεβασμός, αγάπη, ανιδιοτέλεια,δημοκρατία, ευθύνη, ελπίδα...
Για να φτάσω ξεφτίζω,αποσυντίθεμαι,αποδομούμαι.
Και πάντα επιλέγω τα ξέφτια μου από τον εξευτελισμό μου.
 
(Αμετανόητη λάτρης παρδαλών ονείρων) 
 
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: